Ceramika to - najogólniej ujmując - wyroby otrzymywane w wyniku wypalenia odpowiednio przygotowanego i uformowanego surowca nieorganicznego i niemetalicznego (w najprostszej wersji gliny).

Ze względu na przeznaczenie wyroby ceramiczne najwygodniej jest podzielić na:

- ceramikę budowlaną (architektoniczną) - obejmującą wszelkie materiały konstrukcyjne i okładziny, w tym płytki ceramiczne - teratotę, gresy i klinkier,

- ceramikę sanitarną - obejmującą elementy wyposażenia kuchni, łazienek i pomieszczeń gospodarczych z wyłączeniem płytek ceramicznych

- ceramikę użytkową - obejmującą wykonane z ceramicznych materiałów szlachetnych i półszlachetnych naczynia i inne przedmioty o wyraźnej funkcji użytkowej

- ceramikę artystyczną - obejmującą wykonane z różnych materiałów ceramicznych obiekty o szczególnych walorach estetycznych, służących perzede wszystkim zdobieniu wnętrz.

Podział ten jest oczywiście bardzo umowny, ponieważ płytki podłogowe mają ogromny wpływ na charakter wnętrza, zdarzają się "użytkowe" naczynia o niezwykle wyrafinowanej "artystycznej" formie, a chropawa, gliniana misa, oprócz oczywistej funkcji zdobniczej może być bardzo "użytecznym" pojemikiem na bibeloty.

Wyroby ceramiczne można podzielić również ze względu na surowiec i związaną z nim metodę wytwarzania. I tak:

- porcelana wytwarzana jest z mieszanki glinki kaolinowej ze skaleniem i kwarcem przez wypalanie w temperaturze od 920 - 980 st.C (co daje nieszkliwiony biskwit) do 1460 st.C, co daje wyroby szkliwione.

- porcelit to wyroby produkowane podobnie jak porcelana, ale z surowców niższej jakości, wypalane w tempreaturze ok. 1352 st.C

- majolika i fajans - dwa czasami trudne do odróżnienia rodzje ceramiki. Technika majolikowa jest wcześniejsza, pochodzi z rejonów Majorki (stąd nazwa) i stała się podstawą wielu modyfikacji, z których najpopularniejszy jest właśnie produkowany z zanieczyszczonego kaolinu fajans, po raz pierwszy produkowany we włoskim mieście Faenza.

- kamionka - wyroby produkowane z gliny z dodatkiem szamotu lub piasku kwarcowego i wypalane w temp. 1230 - 1300 st.C, a przed wypaleniem pokrywane solą kuchenną lub innymi minerałami w celu uzyskania szklistej polewy - glazury.

- szamot - otrzymywany przez zmielenie i spieczenie wypalonej gliny ogniotrwałej.

Oczywiście najpopularniejszym rodzajem ceramiki są wyroby garnacarskie, wypalane po uformowaniu na kole garncarskim.

Ciekawą odmianą ceramiki jest wynalezione w XVII-wiecznej Japonii raku - szkliwiona ceramika wypalana na wolnym ogniu i hartowana w wodzie, trocinach, trawie itp.